Eindelijk bescherming vanwege de bank

Crelan beschermt advocaten tegen oplichters

Deze morgen ontving ik bericht van Crelan dat cheques niet langer onmiddellijk worden geïnd op derdenrekeningen. De bank neemt een termijn van 6 werkdagen.

Het lijkt paradoxaal, maar in feite beschermt de bank aldus advocaten die het slachtoffer worden van oplichtersbendes.

Het gaat als volgt. Een Vlaams advocaat wordt gecontacteerd door een firma uit het verre buitenland (soms wordt zelfs de naam van een advocaat gebruikt) die een vordering in België te innen heeft. De firma biedt een ereloon van 10 of 15%.

De advocaat schrijft een aangetekende brief aan de debiteur, die onmiddellijk reageert met een cheque. Conform de deontologie gaat de advocaat onmiddellijk het geld doorstorten aan de cliënt onder afhouding van het afgesproken honorarium.

Enkele weken later blijkt de cheque als gestolen gemeld in pakweg Wit-Rusland. Het geld verdwijnt opnieuw van de derdenrekening ... waar de advocaat zwaar in het rood staat.

De termijn van 6 werkdagen is een begin van oplossing, maar voor internationale cheques is hij veel te kort.

Geen rechtsplegingsvergoeding in fiscale zaken : wat is er van

Naar aanleiding van het artikel in de Financieel- Economische Tijd van vandaag even de puntjes op de i zetten.

Sinds de invoering van de rechtsplegingsvergoeding is de fiscus bezig met wegen te zoeken om aan deze vergoeding te ontsnappen. Het is immers een klassiek gegeven: er wordt een zeer hoge aanslag gevestigd, de fiscus moet die drastisch verlagen of zelfs helemaal ontheffen. De rechtsplegingsvergoedingen bedragen dan, gezien de sommen in het geding, vaak meer dan € 10.000.

Een paar jaar terug begon de fiscus te argumenteren dat het zou gaan om een vordering die niet in geld waardeerbaar is en dat de rechtspleging slechts € 1.210 zal bedragen. Deze argumentatie werd ongeveer overal van tafel geveegd.

Sinds enkele maanden schermt de fiscus met het argument dat zij in feite gelijk moet worden gesteld met het openbaar ministerie, omdat zij ook het algemeen belang behartigt. Totnogtoe oogstte dit weinig succes.

De wet van 25 april 2014 voert in artikel 1022 van het Gerechtelijk Wetboek en nieuwe bepaling in, waardoor iedere publiekrechtelijke persoon die bij het geding optreedt in het algemeen belang, niet kan worden veroordeeld tot betaling van een rechtsplegingsvergoeding.

Artikel 1022 was reeds gewijzigd door de wet van 21 februari 2010, maar deze wijziging moest nog in werking treden.  Ook de nieuwe wijziging moet nog in werking worden gesteld door een koninklijk besluit. Wanneer dit gebeurt is een nieuwe surprise van de chef.

Wanneer u dus tegen een manifest overdreven of onwettelijke aanslag een fiscaal verhaal indient, belandt u in de complete rechtsonzekerheid op dit punt. Het is immers niet uitgesloten dat de datum van inwerkingtreding in het verleden wordt gesitueerd, zeker nu de wet van 25 april 2014 zichzelf betitelt als een "verbeterende wet". Een soort erratum als het ware, dat kan terugwerken tot de datum van de oorspronkelijke wet.

Een tweede (en betere) bepaling van de wet van 25 april 2014 betreft het indienen van het bezwaarschrift. Wanneer uw bezwaarschrift bij aangetekend schrijven wordt ingediend, geldt de datum van de poststempel op het verzendingsbewijs als datum van indiening van uw bezwaar. Dit bevordert de rechtszekerheid en de bepaling treedt in werking op 1 september 2014.

Artikel 1022, 3° geaborteerd

Artikel 1022, 3° van het gerechtelijk wetboek stelt elke ambtenaar die in het openbaar belang een proces voert vrij van het betalen van een rechtsplegingsvergoeding.

Drie arresten van het Grondwettelijk Hof van vandaag beschouwen deze regeling (terecht) als discriminatie. De wettelijke bepaling zal nooit in werking treden.

Boerenbedrog

Een mens wordt gebombardeerd met advertenties. En hier betrof het een advertentie in de trant van "Belastingen besparen ? Betaal geen 27% op uw huis".

Even doorklikken dus en daar kom ik op de site onafhankelijkadvies.be, waar onbekenden u ongetwijfeld professioneel zullen bijstaan. Namen zijn er niet, men werkt met gecertificeerde financiële specialisten in geheel Vlaanderen. Bestaat er niet iets als de dienstenrichtlijn ? Maar daar valt men natuurlijk enkel professionals mee lastig.

Wie computeranalfabeet is en dus de goede oude post vertrouwt, moet schrijven naar Dorstseweg 1, 4854 NA Bavel.

Op Google Maps blijkt dat dit een ... Nederlands adres is, een vrij recente kneuterige verkaveling. Niets dat op een kantoor of zo wijst.

Het advies op de site is eveneens van een niveau om van achterover te vallen. Blijkbaar is "iedereen die een onroerend goed bezit", al snel 27% successierechten verschuldigd. Met de planning die de heren u aanreiken is er een minimumtarief van 0%.

Tja, de successieplanning is al snel gemaakt waarschijnlijk en heet vrijstelling van de gezinswoning. We durven niet denken wat voor deze high-tech planning aangerekend wordt.

Mensen bang maken, daar zijn deze anonieme amateurs duidelijk goed in.

Mag een advocaat bemiddelaar zijn ?

In De Juristenkrant van 17 december verschijnt een artikel "Brussel, we hebben een (deontologisch) probleem" van de hand van confraters Hugo Lamon en Patrick Hofströssler.

Blijkbaar is de nieuwe codex deontologie ervan uitgegaan dat een advocaat steeds "partijdig" moet zijn. En aangezien bemiddeling onpartijdigheid veronderstelt, kan dus iemand die de toga mag dragen, absoluut geen bemiddelaar meer zijn in een conflict. Tenzij de Rechtbank hem heeft aangesteld, maar dan hebben we ook een probleem.

En dat terwijl dezelfde Orde stelt dat "de advocaat bemiddelt en adviseert", naast processen voert. Neen, logica is niet bepaald hun sterkste kant.

Kan iemand die toevallig ook advocaat is aan bemiddeling doen ? Neen, aldus de puristen. Zoals voor een priester geldt Eris sacerdos in aeternum gaat de codex ervan uit dat een advocaat steeds advocaat is, al is hij zijn haag aan het snoeien. Bijgevolg moet hij steeds een kant kiezen. Notarissen zijn verplicht onpartijdig, dus moeten wij partijdig zijn.

Van oudsher echter kan een jurist een activiteit als advocaat combineren met een andere activiteit. Zo zal geen haan ernaar kraaien dat de advocaat in kwestie bijvoorbeeld professor is aan de universiteit, boeken publiceert, zetelt in de raad van bestuur van een vzw ... Kan dat ook al niet meer ? Oeps, vergeten zeker ?

De codex, laat me het maar met de auteurs beamen, is een totale miskleun.

Hij gaat uit van een marxistisch idee, recht uit 1968 : de advocaat dient onbaatzuchtig op te treden voor de verworpenen der aarde, zich volledig te smijten voor de machtelozen en de proletariërs, met hen de ellende te delen en dag en nacht paraat te zijn in het kader van de Salduz-problemen.

De realiteit is anders. De advocatuur heeft de eerste lijn totaal verloren; advies wordt gegeven door accountants, boekhouders, notarissen.

De tweede lijn (processen voeren) is slechts in schijn het monopolie van de advocatuur. Kijk naar "De Rechtbank" op tv : de wakkere burger verdedigt zichzelf. Bedrijven zetten in op bedrijfsjuristen en alternatieve geschillenbeslechting, advocaten worden slechts uitzonderlijk nog ingeschakeld.

Er zijn natuurlijk ook kapers op de kust. Wanneer de burger een advocaat zoekt, ziet hij dat Test-Aankoop 50 hooggespecialiseerde advocaten ter beschikking stelt : www.50advocaten.be. Klik maar eens, aanschouw de lijst met overwinningen, en 2 maanden lang voor 2 € gratis 50 togadragers tot uw dienst !

Aanmatiging van titels is strafbaar, net als misleidende reclame, maar blijkbaar doet de ovb hier niets aan.

De notarissen waren eind jaren 90 bezig met een oubollig, overbodig beroep. Tegenwoordig zijn zij de voortrekkers inzake ernstig juridisch werk en het aanspreekpunt voor wie rechtshulp wil (en daar ook voor betaalt). Zij hebben nagedacht en hun beroep heruitgevonden. Ook de gerechtsdeurwaarders hebben dat gedaan; voor incasso zijn zij marktleiders geworden. De boekhoudkantoren hebben het overgenomen voor fiscaal advies en vennootschappenrecht.

Dus, OVB, we moeten ons beroep verengen tot processen voeren, liefst voor peanuts en pro deo. Daarnaast moeten we de goedkope werkkrachten van Justitie worden met gerechtelijke mandaten, want Justitie heeft geen geld. Zelfs het "electronisch platform" van advocatuur en Justitie moet met ons geld worden betaald ...

Durf eens iets anders dan verschaalde wijn in oude zakken doen. Durf, zoals de notarissen, uw beroep heruitvinden. Of het is verdwijnen in de marginaliteit van de juridische wereld.

Open brief aan Marc Coucke

Beste Marc,

Je reactie vandaag op de column van politiek correct ventje Van Bellinghen was er recht op. Het ventje moet zich nu eenmaal "profileren" om zo de belangrijkheid van zijn gesubsidieerde organisatie te onderstrepen ...

Als licenciaat klassieke filologie wil ik hem ook van antwoord dienen. Het Romeinse Rijk is niet ten onder gegaan omdat de "rijken" geen belastingen betaalden. Het Rijk is ten onder gegaan aan diversiteit en multikul. Aan de grenzen werden steeds meer "autonome" provincies opgericht die Germaanse en andere volkeren toelieten, waar het belastingsysteem ook "autonoom" werd en iedere entiteit zichzelf bediende zonder naar Rome geld te sturen. Een beetje vergelijkbaar met ons systeem, want ook wij betalen naast federale ook gewestelijke, provinciale en gemeentebelastingen, die deels geprivatiseerd worden zoals de parkeerheffingen.

Ook de fiscale analyse van Van Bellinghen deugt totaal niet, want op de meerwaarde word jij gewoon belast. Zoals ieder ander die aandelen in vennootschap aanhoudt. Maar dat mag blijkbaar niet worden gezegd ...

Waarom al die heisa ? Ben je zo’n slecht mens omdat je een succesvol bedrijf hebt opgebouwd ? Alleen maar daarom ?

Het sociologisch antwoord is misschien te vinden in een andere vraag. Als je nu eens dat bedrag belastingvrij gewonnen had met Euromillions, dan zou niemand er een probleem mee hebben. Want een paar cijfers aankruisen kan de grootste idioot, een bedrijf opbouwen vergt wat méér dan dat. Maar dan steek je boven het maaiveld uit en moet je worden afgemaakt, nietwaar ?

En zo kunnen we eens naar het Romeinse Rijk terug.

De traditionele godsdienst, het aanbidden van Jupiter en Co, was ongeveer verdwenen na de 2e eeuw. Naast een paar Oosterse godsdiensten werd nog maar één godin aanbeden, nl. Fortuna. De chance, op zijn Westvlaams gezegd. De kans dat de nummers juist vielen in de loterij (toen al een succesverhaal).

In die tijd al bestond de tweespalt tussen de senatoren (de politieke kaste) en de equites (mensen met geld). Juvenalis beschimpt de equites trouwens omdat er een paar "fluitspelers" op de business seats in  de arena zitten (wij zouden ze popsterren noemen). De overige equites waren voor een groot deel vrijgelatenen, ex-slaven dus, die zich vrijgekocht hadden.

De vraag is dus waar het verhaaltje over de "rijke families" vandaan komt. Welnu, meneer Van Bellinghen, het klopt enigszins.

De senatoren mochten geen handel drijven, enkel leven van hun Italiaanse landerijen. Maar hun graan was zeer duur en kon de concurrentie met Egyptisch graan niet aan. Daarom ontstond een pervers systeem : de graanprijs werd kunstmatig hoog gehouden door importheffingen (portuaria), geïnd door vennootschappen van senatoren die tegelijk de belasting invoerden én de opbrengsten opstreken via het "pachten" van de belasting. Vegelijkbaar met onze kunstmatig hoog gehouden electriciteitsprijzen dus.

Meneer van het minderhedenforum, denk eens na voor u op alle trends springt. Maar dat zal u een zorg wezen. Zolang u maar belastingvrije "onkostenvergoedingen" kunt opstrijken zeker ?

18.03.2015 Misbruik van de naam van een advocaat

De OVB waarschuwt voor "recovery room" fraude. Mensen worden gebeld, zogezegd door een (bestaand) advocatenkantoor, maar in werkelijkheid door oplichters.

Ik heb het zelf meegemaakt door een mail vanuit Griekenland. Iemand werd bericht dat hij Euromillions gewonnen had, maar die winst moest door een Belgische rechtbank "gevalideerd" worden. Hij moest een Belgische advocaat zoeken of betalen aan het (bestaande) Gents advocatenkantoor, via Western Union. Ik heb de man moeten teleurstellen. Hij, en de Gentse confrater in zake, waren het slachtoffer van oplichters.

Helaas houdt het verhaal daar niet op. Op LinkedIn werd ik gecontacteerd door een Japans confrater (zogezegd), die een schuldvordering van 600.000 dollar te innen had in België. Het vervolg van het verhaal kende ik gelukkig. Je ontvangt een cheque, die op derdenrekening wordt geïnd en doorgestort, en na enkele maanden blijkt dat de cheque in Wit-Rusland als gestolen staat gemeld. 600.000 in het rood op de derdenrekening, er bestaan aangenamer zaken in het leven.

Gelukkig lette ik op de knipperlichten : iemand met slechts één connectie, die telefonisch niet bereikbaar is, en de namen van partijen haal ik snel even door Google om te ontdekken dat reeds confraters in Duitsland en Oekraïne met deze oplichters zijn geconfronteerd. Ik heb de link doorgemaild naar de betrokken pseude-advocaat en sindsdien gelukkig niets meer gehoord.

Ik heb dit ook aan de Balie gemeld, maar daar ligt men duidelijk niet wakker van het probleem. Dat een advocaat geruïneerd zou worden is zijn probleem.

Helaas ligt niemand wakker van de échte oplichting via de site 50advocaten.be.

Er blijkt een kantoor te zijn met 50 advocaten, hoog gespecialiseerd, die uw belangen voor elke rechtbank behartigt en pronkt met alle overwinningsverhalen (deontologisch verboden, nietwaar ?). En het kost slechts 2 € en u krijgt nog een Android tablet er bovenop. Uiteraard gaat het niet over advocaten, maar over Test-Aankoop.

Bij mijn weten heet dit "aanmatiging van titel" en heeft een dakloze cliënt die stomdronken tegen de politie zei dat hij een assisenpleiter was, daar 10 maand cel voor gekregen.

OVB, wees eens geloofwaardig en doe iets aan de echte oplichting van consumenten.

19.03.2015 Een eerste ongezouten analyse van de voorgenomen hervorming

Koen Geens is ongetwijfeld een intelligent en gedreven man. Niet wars van enige zelfspot heeft hij een “potpourri” samengesteld met maatregelen in verband met Justitie.

Even een kritische analyse. De lezer wordt gewaarschuwd dat ironie en satire nu eenmaal in de aard van het beestje liggen …

Burgerlijke procedure

1. Afschaffing van het hoger beroep

De minister legt de vinger op de wonde. De vonnissen in eerste aanleg zijn haastwerk en wie een grondige behandeling wil moet maar beroep aantekenen.
In een vrome opwelling – CD & V is dat nu eenmaal – wordt de eerste aanleg geherwaardeerd door het hoger beroep nutteloos te maken (alles is uitvoerbaar bij voorraad) en duurder door de verhoging van de rolrechten. De rechter in eerste aanleg moet sneller oordelen en liefst zonder onderzoeksmaatregelen (deskundige). Wie dus tegen een grote speler ageert wordt snel en vakkundig genaaid.

2. Familiezaken worden uitbesteed aan notarissen, zonder tussenkomst van de rechtbank.

3. Wie gelijk heeft moet snel gelijk halen. De wapengelijkheid wordt afgeschaft.

Hierbij worden de advocaten “geresponsabiliseerd”. Wie zo dom is een zaak te aanvaarden, laat staan een rechtsmiddel aan te wenden, riskeert boetes van de Rechtbank en aansprakelijkheid tegenover de cliënt.

Voor de rest wordt de rechter gede-responsabiliseerd. Vormgebreken tellen niet meer. Motiveren hoeft niet meer. Verstek betekent inwilligen van de eis.

4. Invorderingen B2B worden uitbesteed aan gerechtsdeurwaarders.

Deze zullen “na raadpleging van een centrale autoriteit” een betalingsbevel kunnen betekenen voor onbetwiste facturen.

Het volstaat dus te zeggen dat facturen onbetwist zijn om zichzelf een titel te verschaffen. Grote spelers zullen het makkelijker krijgen. In de praktijk wordt aldus ieder recht van verdediging tegen hun facturen afgeschaft.

5. De collectieve schuldenregeling wordt uitbesteed aan de Balie. Wegens gebrek aan ander werk zal daar iedereen drummen om voor 1.200 € per dossier jaren kindermeid en secretaresse te spelen voor alwie van zijn leven een puinhoop heeft gemaakt.

6. Faillissementen worden uitbesteed aan de Balie.

7. Voor de pro deo- procedure wordt een remgeld ingevoerd. In de praktijk : de advocaat die aangesteld wordt, zal (gelet op de boetes) klem worden gezet tussen zijn cliënt die geen remgeld wenst te betalen en de rechter die hem kan sanctioneren. Neen, bedankt.

Voor stagiairs is er geen keus meer. De dwangarbeid wordt ingevoerd.

Strafprocedure

1. Invoering van de politiestaat

Voor “onwenselijke gedragingen” is er geen bestraffing, alles wordt beboet en ingevorderd via de belastingontvanger. Wie toch een rechter wil betaalt Justitie. EVRM ?

2. De dagvaarding wordt afgeschaft, zodat Jozef K. inderdaad niet zal weten waarvoor hij terechtstaat. Als hij dan nog niet weet welke rechtbank, en dus verstek laat, is de veroordeling zo goed als definitief.

3. Afschaffing van de rechten van verdediging : iedereen wordt uitgenodigd schuldig te pleiten en Justitie werk te besparen. Zich verdedigen gebeurt op eigen risico.

4. Het hoger beroep wordt, zoals in burgerlijke zaken, onwenselijk geacht.

5. Seponering kan worden bekomen als men de gerechtskosten betaalt. Vrijspraak is dus te koop ?

Samengevat komt het erop neer dat Justitie de werklast vermindert door taken af te schuiven en uit te besteden.

Financiën krijgt de invorderingstaken.

De gerechtsdeurwaarders verliezen de dagvaardingen in strafzaken (slecht betaald) maar nemen alle incasso B2B over.

Notarissen hadden reeds een monopolie in familiezaken en stoten een nutteloze taak af, nl. beroep op de rechtbank.

Advocaten verliezen alle nut bij “gewone” rechtszaken tenzij zij niet wakker liggen van boeten en aansprakelijkheid. De Balies mogen – op kosten van voornoemde advocaten – de administratie van CSR en faillissementen organiseren.

22.03.15 Gaat de rechtsbijstandsverzekering Justitie redden ? Deel 2 van de justitiehervorming.

Koen Geens pleit in zijn nota voor een uitbreiding van de rechtsbijstandsverzekering via een private betaalbare polis, liefst met uitbreiding naar het echtscheidings- en penale risico. Daarnaast zou het systeem van de tweedelijns juridische bijstand worden verruimd via een “responsabilisering van de actoren”. Ook het systeem van de rechtsplegingsvergoeding zou worden herbekeken.

Een rechtsbijstandsverzekering is zeker nuttig, maar de essentie van de verzekeringssector wordt wel even over het hoofd gezien.

Primo verzekert een maatschappij een risico, geen zekerheid, laat staan opzet. Een echtscheiding is in veel gevallen een vrije keuze. Strafbare feiten plegen veelal ook. Een betaalbare polis zal dan ook voornamelijk afhangen van de subsidie door de overheid die zonder geld zit.

Een betaalbare polis die elke inbreker een toppleiter met TV-bekendheid betaalt, dat is een grote illusie.

Voeg daarbij dat de Balies vasthouden aan het systeem van vrije keuze van advocaat, en vrij veranderen van raadsman … Dan wordt het een nog grotere illusie, want de verzekering wenst ook kostenbeheersing.

Misschien is de oplossing een veralgemening van de alternatieve geschillenoplossing ?

Via het aloude pro deo systeem dan maar. Daar wordt momenteel zowat het volledige budget opgesoupeerd door kantoren gespecialiseerd in vreemdelingen”recht” die control-copy dringende verzoeken indienen tot heronderzoek. Gaat men daaraan raken, gelet op de politieke connecties? We vrezen ervoor.

“Responsabilisering van de actoren” betekent dus een sanctioneren van procesmisbruik, hetgeen op zich een goede zaak is. Niet iedere zaak moet tot in beroep of Cassatie worden gesleurd. Ook het remgeld heeft positieve aspecten.

Maar … dan komt deontologie en aansprakelijkheid om het hoekje kijken.

De deontologie van de advocaat verplicht hem of haar de instructies van de cliënt te volgen. Nemen we de volgende situatie:

Een cliënt wordt in eerste aanleg in het ongelijk gesteld. De beroepstermijn bedraagt 14 dagen. De cliënt geeft instructie een beroep in te stellen. De advocaat zegt dat het beroep zinloos is. Daarna is de cliënt zoals gebruikelijk incommunicado.

Als de advocaat geen beroep instelt, is hij aansprakelijk tegenover de cliënt.

Als de advocaat beroep instelt, kan hij moeilijkheden krijgen met de cliënt (Mijn belangen worden slecht verdedigd !), loopt hij een groot risico niet betaald te worden, en kan hij een sanctie oplopen vanwege het Hof.

Het dossier terugsturen naar de cliënt is een oplossing. Maar dan stelt hij zich bloot aan tuchtsancties wegens “ontijdig” een einde maken aan de bijstand. Een pro deo staat in een nog moeilijker positie, want de ontlasting moet van het BJB komen.

Kortom, het is moeilijk hier gelijklopende belangen te onderkennen.

Het derde luik is de hervorming van de rechtsplegingsvergoeding, maar daar laat de minister niet in de kaarten kijken.

Misschien bevat het de inwerkingtreding van de immuniteit van de Staat en alle overheidsinstellingen (zie vorige post).

Ideaal zou echter zijn de essentie te herdenken en de rechtsplegingsvergoeding niet zomaar op te leggen aan de ene, "in het ongelijk gestelde" partij.

Misschien moeten we eens denken aan een systeem waarbij de partij die alternatieve geschillenoplossing aanbiedt, geen of slechts een beperkte rechtsplegingsvergoeding verschuldigd is ?


Heet : R.v.St. arrest nr. 228.748 van 14 oktober 2014, inzake SINGH

Heet : R.v.St. arrest nr. 228.748 van 14 oktober 2014, inzake SINGH

In een bijzonder interessant arrest van 89 pagina’s wordt het verbod op het dragen van religieuze kentekens, opgelegd door een school in Sint-Truiden vernietigd.
De Raad van State maakt hierbij een zeer interessante toepassing van artikel 9.2 van het Europees verdrag van de rechten van de mens, dat geïnterpreteerd wordt als de bescherming van de rechten en vrijheden waartoe behoort dat iedereen gelijke onderwijskansen wordt geboden.
De Raad van State (pagina 68) is van oordeel dat het recht van de ouders om passend onderwijs te kiezen voor hun kinderen, volgens wat zij legitiem mogen verwachten van het neutraal onderwijs dat het gemeenschapsonderwijs verstrekt, is niet uitstrekt tot het recht dat hun kinderen niet geconfronteerd worden met levensbeschouwelijke kentekens van andere leerlingen.
Dit zou enkel het geval zijn, indien de bewuste kentekens ostentatief worden gedragen als een daad van agressie of om druk uit te oefenen, om een reactie te provoceren, uit indoctrinatie, proselitisme, of voor propagandadoeleinden en de aldus van aard zijn om de overtuigingen van de andere te ondermijnen.

Voorts laat de Raad toe dat bij wijze van algemene regeling een verbod kan worden opgelegd dat algemeen is, doch dat moet dan in verhouding staan tot de aard en de omvang van de problematische situatie. Het is met andere woorden inderdaad mogelijk dat het algemeen belang vereist dat de vrijheid van het belijden van godsdienst wordt beperkt, enkel om de belangen van de verschillende religieuze gemeenschappen met elkaar te verzoenen en ervoor te zorgen dat hij niet eens overtuigingen worden gerespecteerd.

Commentaar

De Raad van State kan blijkbaar niet genoeg benadrukken dat hier een bijna individueel geval wordt beschouwd, namelijk het dragen van een tulband door een lid van de Sikh gemeenschap. Evenzeer worden benadrukt dat het verbod op een algemene regeling niet absoluut is voor het geval zich problemen zouden voordoen, die niet met individuele maatregelen (orde en tucht) op te vangen zijn.
Met andere woorden: indien de school kan aantonen dat er zich inderdaad een probleem stelt, kan een algemeen verbod worden ingesteld op levensbeschouwelijke tekens. Dit was niet zo in de concrete situatie van de Limburgse Gemeenschapschool. Meer in het bijzonder was er sprake van collateral damage en werden uitingen van islamitisch fundamentalisme gevreesd, terwijl die ene jongen met zijn tulband anders nooit een probleem was geweest.

Geen 30% is buiten

De academische raad van de KU Leuven heeft beslist dat studenten eerste jaar die geen 30% behaald hebben van de studiepunten, geen inschrijving meer krijgen in het eerste jaar in dezelfde richting.

Aan de KU Leuven rommelt het. De rechtsfaculteit kreeg af te rekenen met waanzinnig lage cijfers op de proefexamens en trok aan de alarmbel. De huidige maatregel kennen we nog niet precies, dus is dit een eerste analyse op grond van zeer beperkte bronnen.

Is deze maatregel namelijk wel wettelijk ?

1. De maatregel dient in het onderwijs- en examenreglement te worden ingeschreven. Dit kan in het OER van volgend academiejaar. De spelregels worden inderdaad niet aangepast tijdens het lopende jaar.

2. Hoe zal het geformuleerd worden ? Deze maatregel is duidelijk te kaderen in de studievoortgangsbewaking. Een dergelijke maatregel kan worden opgelegd op individuele basis, maar kan ook worden bestreden bij de Raad voor Betwistingen inzake Studievoortgangsbeslissingen.

3. Helemaal te gek wordt het als "uitzonderingen" voorzien worden op grond van een doktersbriefje.

Hoe dan ook stelt zich de vraag naar de zin van een dergelijke maatregel. En met "diplomatische ziektes" een maand voor de examens als reservewiel hebben we het wel gehad.

Telefacts 2 september : is dit de waarheid ?

Kappen op de advocatuur, het is ongelooflijk

Telefacts. Cliënten gaan langs bij "echtscheidingsadvocaten" en worden, o ongelooflijk, niet doorverwezen naar de bemiddeling en betalen veel te veel. Met verborgen camera en vervormde stem komen de pitbulls in beeld als waren het drugsdealers. Cliënten zijn natuurlijk beter af bij de zachtaardige blonde bemiddelaarster of de fotomodel-notaris.

Als advocaat heb ik slechts een twintigtal echtscheidingen behandeld, en dan betrof het meestal nog mensen die "vergeten waren te scheiden". Ik voel me niet persoonlijk aangesproken. Maar toch is het schokkend dergelijke beelden te zien.

Nu, Telefacts kan integraal dezelfde reportage maken over een huisvrouwtje dat geld heeft en bij BMW gaat shoppen voor een veilige wagen met plaats voor kinderwagen en boodschappen. Gaat men haar doorverwijzen naar Volkswagen of Mazda ? Neen, met een dure benzineslikkende terreinwagen is ze volgens de BMW-garage natuurlijk véél beter af.

Toch kan ik benadrukken:
- dat hier in een schriftelijke overeenkomst alle financiële punten duidelijk op papier worden gezet;
- dat onderhandelingen (zie www.negotio.be) steeds de voorkeur genieten;
- dat in plaats van een uurtarief van 150 € + btw hier een "pakket" wordt samengesteld, in gemeen overleg, met duidelijke wekelijkse facturatie. En niet "zo te regelen".

9/11 : de Belgische belasting op buitenlands onroerend goed gesloopt

Zoals iedereen reeds verwachtte, heeft de Belgische staat ongelijk gehaald in een procedure die twee belastingplichtigen hadden aangespannen voor het Europese hof van Justitie betreffende de belasting op onroerend goed gelegen in het buitenland dat eigendom is van Belgische rijksinwoners.

Het onderscheid is simpel. Eigenaars van een niet verhuurd onroerend goed in het binnenland worden belast op een forfaitair, sinds 30 jaar niet meer aangepast “kadastraal inkomen”. Zelfs met de indexatie die sinds enige jaren van toepassing is, is dit nog steeds een tamelijk gunstig belastingregime.

Eigenaars van een niet verhuurd onroerend goed in het buitenland worden krachtens artikel 7 van het Wetboek van de Inkomstenbelastingen belast op de huurwaarde, verminderd met forfaitaire kosten (art. 13).

Wanneer een dubbelbelastingverdrag van toepassing is (zoals hier het geval) worden de inkomsten doorgaans belast in de staat waar het onroerend goed gelegen is, maar in België vrijgesteld met progressievoorbehoud.

De belastingplichtigen hebben zich verzet tegen wat zij een discriminerende behandeling noemen. Het hof van beroep te Antwerpen stelde de vraag of artikel 56 van het EG verdrag zich verzet tegen het belasten in een lidstaat van in een andere lidstaat niet verhuurde onroerende goederen op een andere basis dan een lokale kadastrale inkomen, inzonderheid in dit geval, gesteld dat het lokale kadastraal inkomen op een gelijkaardige manier wordt bepaald als het Belgische kadastraal inkomen van Belgische onroerende goederen.

Het hof van Justitie lijkt vrij radicaal bij het beantwoorden van de prejudiciële vraag. Er wordt verwezen naar twee vroegere arresten waarbij een verbod wordt ingesteld op maatregelen die het kapitaalverkeer beperken door ingezetenen van een bepaalde lidstaat te ontmoedigen om te investeren in onroerend goed in een andere lidstaat.

Het hof stelt in overweging 23 dat het de taak is van de verwijzende rechter om na te gaan of als gevolg van de Belgische fiscale regeling de eigenaars van buitenlands onroerend goed aan een hoger belastingtarief worden onderworpen dan het tarief dat geldt voor deze inkomsten indien het een in België gelegen onroerend goed zou betreffen.

Het hof onderzoekt of er rechtvaardigingsgronden zijn, maar vindt er geen. De Belgische staat heeft trouwens ook geen aangevoerd.

Het antwoord op de prejudiciële vraag luidt dan ook dat, voor zover het progressievoorbehoud tot een hoger tarief zou leiden, dit in strijd is met het Europees verdrag.

Commentaar

In de eerste commentaren wordt het belang van dit arrest nogal onderschat. Het arrest zou enkel betrekking hebben op inkomsten van onroerende goederen die gelegen zijn in staten (a) waar een soortgelijke forfaitaire berekening wordt gemaakt voor het belasten van onroerende inkomsten en (b) waarmee België een dubbelbelastingverdrag heeft afgesloten.

Het loont echter de moeite om minstens een bezwaar in te dienen als men een buitenlands onroerend goed bezit.

Ik krijg persoonlijk een déjà vu effect naar 1994, toen hetzelfde Hof in volle vakantieperiode een arrest velde betreffende de BTW op tweedehandswagens. Niet slechts de bestreden wetsbepaling werd aangepast, maar de belastingheffing op de marge werd ingevoerd uit vrees voor nieuwe problemen met de Europese rechter.

Het huidige arrest viseert duidelijk de ongelijke behandeling tussen een investering in Belgisch vastgoed en een investering en buitenlands vastgoed. Het antwoord op de prejudiciële vraag verwijst zelfs niet naar de noodzaak van een forfaitaire belasting in het buitenland. Het verbod slaat op het toepassen van een hoger tarief als gevolg van een dergelijke investering.

We beschikken natuurlijk niet over een kristallen bol, maar de wetgeving zal moeten worden aangepast.

In elk geval wordt het progressievoorbehoud van artikel 155 onhoudbaar.

Er kan verwacht worden dat de Belgische wetgever op mogelijke nieuwe arresten zal anticiperen door de fiscale behandeling van binnenlands en buitenlands onroerend goed gewoon gelijk te schakelen. De perequatie van de kadastrale inkomens die sinds decennia door iedere regering wordt vooruitgeschoven, zal waarschijnlijk definitief worden afgevoerd ten voordele van een nieuw forfaitair systeem gebaseerd op de huurwaarde van een onroerend goed.

De vraag is dan of niet meteen de onroerende voorheffing ofwel ook moet worden afgeschaft, ofwel integraal aftrekbaar gemaakt inclusief de provinciale en andere opcentiemen.

We weten dat sinds een aantal jaren de administratie bezig is met het inscannen van de (verplicht te registreren) huurcontracten. De Vlaamse administratie is bezig met een website waarop de “normale” huurprijzen per gemeente en per vierkante meter bepaald worden. Niets belet dit systeem ineens om te vormen tot een nieuwe forfaitaire bepaling van onroerend inkomen, waarbij het Europese arrest als alibi kan dienen om nog maar eens een vermogensbelasting in te voeren.